R.I.P. คุณพ่อ การหลับอันเป็นนิรันดร์
posted on 18 Aug 2011 02:55 by yuyazaaได้รู้เรื่องครอบครัวและช่วยแบกภาระอันหนักอึ้ง
วันนั้น...ได้ให้สัญญาโดยที่ไม่มีใครรู้เอาไว้
แต่ไม่กี่เดือนถัดมา...
ความหนักอึ้งนั้นมันเป็นเล็กน้อย
เมื่อฉัน...ต้องสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ครั้งแรกในชีวิตนี้
วันที่ 11 August 2011..........
ตอนเกือบ 8 โมงเช้า เป็นข่าวที่ไม่อยากจะได้ยินมันเลยในชีวิต
หลังจากที่นั่งเฝ้าและรอปาฏิหาริย์มาทั้งคืน
ปาฏิหาริย์นั้นมีจริงเสมอ แต่ไม่ใช่กับทุกคน
และแล้วคุณพ่อ ก็จากพวกเราไปโดยที่ไม่ได้เอ่ยลากันสักคำ
ไม่มีใครคิดว่าการเข้าโรงพยาบาลครั้งแรก
จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
คืนนั้น...ที่ข้างเตียงหนูบอกให้คุณพ่อไม่ต้องเป็นห่วง
หนูดูแลทุกอย่าง ทั้งงาน และครอบครัวได้
พวกเราอยู่กันได้ น้ำตาของหนูไม่อาจไหลไปมากกว่านั้น
เพราะคุณแม่กับน้องร้องหนักจนรู้สึกว่า...
ถ้าหนูควบคุมความเสียใจไม่ได้ จะดูแลครอบครัวได้ยังไง
...แต่ว่า หนูรักคุณพ่อมากนะคะ
หนูรู้ว่าคุณพ่อพยายามที่จะกลับมา
แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ...
มันคงไม่ง่ายนักที่จะได้รับปาฏิหาริย์
ถึงคุณพ่อจะไม่ตอบสนองอะไรกลับมา แต่อย่างหนึ่งที่รู้คือ...คุณพ่อรับรู้ในสิ่งที่พวกเราตั้งใจ
คุณพ่อ...เป็นส่วนสำคัญในการหล่อหลอมชีวิตของหนู
คุณพ่อ...เป็นที่ปรึกษาในทุกๆ เรื่อง
คุณพ่อ...เป็นต้นตอของมันสมอง และการเรียนรู้ของหนู
คุณพ่อ...เป็นครูที่สำคัญที่สุด และอีกหลายๆ อย่าง
หนูขอโทษค่ะ... ที่ทำอะไรตามใจตัวเองและไม่ถูกใจคุณพ่อไปบ้าง
แต่สิ่งที่หนูทำทั้งหมดคือ...บทพิสูจน์ตัวเอง ซึ่งหนูรู้ว่าคุณพ่อก็รู้ดี...
แม้จะคัดค้าน แต่ก็เฝ้ามอง และคอยแนะนำ
หนูขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ...
แต่สิ่งที่ทำลงไป แม้มันจะยากลำบากแก่การเข้าใจสำหรับเราในบางครั้ง
แต่มันคือประสบการณ์ชีวิตที่ก้าวไป หนูไม่เคยเสียใจเลย
และนั่นคือ...สิ่งที่คุณพ่อพยายามมาตลอดใช่มั้ยคะ?
เกือบ 30 ปีที่ผ่านมา คุณพ่อตั้งใจที่จะสร้างหนูให้เป็นแบบนั้นใช่มั้ยคะ?
...เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่สามารถดูแลตัวเองได้ ดูแลครอบครัวได้
ทำทุกอย่างได้เองโดยไม่ต้องพี่งพาใคร และเป็นหลักให้กับครอบครัวได้
อาจจะเป็นผู้หญิงแข็งกระด้างไปบ้าง แต่มันก็เหมาะกับหนูแล้วใช่หรือเปล่า...
...หนูภูมิใจมากที่สุด ที่ตอนนี้หนูกำลังเป็นแบบนั้นค่ะ
ไม่เคยละทิ้งความฝัน มีความหวัง และสามารถทำในส่วนที่เป็นความจริงได้ด้วย
แต่หนูเสียใจอยู่แค่เรื่องเดียวเท่านั้น...
คุณพ่อขา...หนูขอโทษนะคะ ที่เรียนจบช้าเพราะความดื้อรั้น
ทำให้ไม่มีคุณพ่ออยู่ในงานรับปริญญาของหนู
หนูขอโทษ ... หนูขอโทษ ... หนูขอโทษ T^T
หนูยอมรับความสูญเสีย ผิดหวัง เสียใจได้ แต่เรื่องนี้หนูแก้ไขอะไรไม่ได้เลย
อาจเป็นสิ่งที่รู้สึกเสียใจอย่างไม่อาจมีสิ่งใดทดแทนหรือแก้ไขได้อีกแล้ว
...คำสอนทุกคำ ยังคงอยู่ในจิตใจของหนูเสมอ
...ความรักของคุณพ่อ ยังคงติดตัวไปตลอดกาล
...ทุกสิ่งทุกอย่างที่มอบให้ หนูจะรักษาไว้และดำเนินไปอย่างรอบคอบ
...สิ่งเดิยวที่ต้องการ
หนูแค่ขอความเชื่อใจ
คุณพ่อช่วยเชื่อใจหนู และมองลงมาจากที่ไกลๆ
ไม่ว่ายังไง หนูจะทำให้คุณพ่อเห็นว่าหนูทำได้
ไม่ว่าใครจะว่ายังไง หนูจะปกป้องศักดิ์ศรีของคุณพ่อเอง
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น หนูจะแข็งแกร่งและเข้มแข็ง
เชื่อใจหนู อย่างที่หนูขอ และจะเห็นว่า...แค่ความเชื่อใจ
ก็เพียงพอแล้ว
สัญญาอีกครั้ง หนูจะทำให้ดีที่สุดมากกว่าที่เคยทำ
ทุกอย่างหนูต้องการแค่...ความเชื่อใจ
หนูรักคุณพ่อมากๆ เลย หลับให้สบายนะคะ
คุณพ่อเหนื่อยและพักผ่อนน้อยมามากแล้ว
หวังว่า...การหลับอันเป็นนิรันดร์นี้ จะเป็นการพักผ่อนที่ยาวนาน
และเปี่ยมสุข
Ps.. เวลาไม่มีคุณพ่อหนูเหงามากเลย เวลาคิดและอยากได้คำแนะนำดีๆ ที่แตกต่างออกไปก็ไม่มีอีกแล้ว
จาก...
ลูกสาวคนโต
ที่จะทำหน้าที่เหมือนลูกชายคนโต เพื่อดูแลคุณแม่ น้อง และคนในครอบครัวอย่างดีที่สุดค่ะ
