Nightlife

Chapter 1 : ช่วงเวลาที่แสนเหงา



              เดือนพฤศจิกายน


          " วันนี้สอบวันสุดท้ายแล้วสินะ จะได้ปิดเทอมซะที "   แซนด์บ่นเบาๆ กับตัวเองแต่สายตายังมองข้ามไปฝั่งตรงข้ามอย่างเคยชิน

          บรรยากาศรอบข้างช่างเงียบเหงาเหลือเกิน แซนด์สาวน้อยผู้รอคอยการสอบนี้มาเป็นแรมเดือน  เผื่อว่าวันนี้จะมีอะไรพิเศษกับเขาบ้าง  เธอเดินวนไปวนมาอยู่ในมหาวิทยาลัยไปเรื่อย ๆ เหมือนกำลังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะไปไหนดี จนเท้าของเธอพาเจ้าของมาถึงหน้าโรงอาหารทั้งที่เธอไม่ได้มีความหิวเลยสักนิด 

          "  แซนด์!! "    เสียงคุ้นหูแต่เรียกเธอด้วยเสียงค่อนข้างดังทำเอาเธอสะดุ้ง

          "  เอ่อ... จุน "        เธอหันมากล่าวทักผู้มาเยือนอย่างคิดไม่ถึง

          "  อีก 2 วันว่างไหม " 

          "  ว่าง...ทำไมเหรอ ? "           
 
          "  ไปเที่ยวกันมั้ย  อยากให้ไปด้วยกัน "      เขาถาม

          "  ไปสิ "     เธอตอบรับอย่างเก็บซ่อนหัวใจที่พองโต

          "  งั้นเดี๋ยวโทร. ไปหาแล้วกัน ไปก่อนนะ  "      พอเธอตอบรับเขาก็รีบบอกลาแล้วเดินไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนที่รออยู่ไม่ไกลทันที

          "  นายรู้มั้ย  นายมาทีไรฉันทำอะไรไม่ถูกทุกที " เธอแอบยิ้มในใจ  เพราะกลัวคนหาว่าเธอ ' บ้า ' นั่งยิ้มคนเดียว  

           แซนด์เดินกลับมาเอาหนังสือที่ลืมทิ้งไว้ที่หน้าห้องสอบแต่สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็น ' จุน ' ยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งอย่างร่าเริงก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน  แต่ก็ทำให้แซนด์มองตาไม่กระพริบเหมือนกับว่าพอกระพริบตาสักครั้งแล้วทั้งคู่จะหายไปเสียอย่างนั้น

           
      
             เธอเดินตามเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว  ไม่รู้ว่าไกลแค่ไหน  ที่ไหน  ขาของเธอก็ก้าวตามเขาอยู่ห่าง ๆ อย่างไม่คาดสายตาแม้แต่นิดเดียว  สายตาของเธอจับจ้องที่ท่าทาง  อากัปกิริยาของเขา  กว่าเธอจะรู้สึกตัวก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงหนังแล้ว

              แซนด์กระพริบตาถี่ ๆ อย่างไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วตั้งสติใหม่สั่งให้ตัวเองกลับบ้าน เพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาทำซึมอยู่ที่นี่

                               
                          @ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -@


               แซนด์พาตัวเองกลับบ้านมาอย่างยากลำบากเพราะสมองคิดถึงแต่เรื่องที่เห็นฉายซ้ำอยู่ในหัวอย่างไม่มีสิ้นสุด  พี่ชายของแซนด์เห็นแบบนั้นก็ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างจงใจ
  
                 " มีพัสดุมาถึงแน่ะ  "

                 " เหรอ...  ขอบคุณนะพี่วิน "   เธอเอ่ยขอบคุณพี่ชายอย่างเนือยๆ ส่วนวินเองก็มองน้องสาวตัวเองแว๊บนึงอย่างจับสังเกต

                 เธอเดินไปหยิบกล่องพัสดุอย่างใจลอยแล้วเดินขึ้นห้องไปโดยไม่สนใจพี่ชายเธออีกเธอวางกล่องพัสดุใบย่อมลงบนโต๊ะเขียนหนังสืออย่างไม่ใส่ใจ   ภาพที่เห็นยังวนเวียนอยู่ไม่ขาดทำเอาเธอต้องทรุดตัวนั่งบนที่นอนอย่างท้อใจเล็กๆ เธอสะบัดหัวอย่างกับว่าภาพมันจะลอยหวือออกไปจากสมองง่ายๆ อย่างนั้นแหละ  แต่... เหมือนเธอจะรู้วิธีที่ทำให้มันมารบกวนไม่ได้ แซนด์ล้มตัวลงนอนทันที และพยายามทำใจให้สบายแล้วหลับตาสักพักเธอก็หลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน
                 
                  " แซนด์!! แซนด์!! "    เสียงนุ่ม ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ พร้อมกับมือใหญ่เขย่าเธอเบาๆ

                  " หืม..~  "     เธอส่งเสียงตอบเบา ๆ แต่ยังไม่ลืมตา

                  " พรุ่งนี้พี่ต้องไปทำงานนะ " เธอกระเด้งตัวพรวดเมื่อจับความได้ว่าพี่ชายพูดอะไร

                  " ทิ้งกันอีกแล้วเหรอ " เธอพูดอย่างงอน ๆ 

                  " อย่างอแงสิ ~ "   เขาพูดแล้วเอื้อมมือไปขยี้ผมน้องสาวเล่น

                  " มีอะไรก็โทร. หาพี่ "  วินเอื้อมมือไปลูบผมน้องสาวอย่างปลอบใจ   

                  " สัญญานะว่าจะรีบกลับ แล้วห้าม!! หนีเที่ยวด้วย " เธอขอคำสัญญาจากพี่ชาย

                  " เคยทำแบบนั้นหรือไง "

                  " เคย!!  "   เธอตอบทันควัน ทั้งที่ยังจัดทรงผมตัวเองให้เข้ารูปเข้ารอย

                  " อ้าว... เหรอ   แหะๆ ไม่เห็นจำได้เลย " ชายหนุ่มหัวเราะเก้อ ๆ

                  " ดูแลตัวเองด้วยแล้วกัน "  วินยังไม่วายเป็นห่วงน้อง

                  " อืม... " เธอพยักหน้ารับ


                   วินเดินออกไปแล้วทิ้งให้เธอนั่งเคลิ้มอยู่ในห้องคนเดียวสักพักเธอก็ไหลตัวลงนอนอีกครั้ง  แต่การนอนของเธอต้องถูกรบกวนอีกครั้งด้วยแสงแดดยามเที่ยงที่ส่องเข้ามา   คงเป็นเพราะพี่ชายเธอมาเปิดม่านไว้แน่ ๆ เธอลุกจากเตียงทั้งที่ยังง่วง  แต่กลับได้เห็นภาพผู้คนเดินไปมาอย่างคึกคัก
     
                   เธอเดินกลับมาเปิดปฏิทินดูอย่างเคยชิน  และต้องสะดุดตากับลายมือกระยุกกระยิกที่เขียนไว้ว่า  'งานประจำปี'  ทำให้เธอได้รู้ว่าที่คนเยอะแบบนั้นเพราะอะไร

                    " พี่แซนด์!!    พี่แซนด์!! "        เสียงตะโกนเรียกเธอดังขึ้นที่หน้าบ้าน

                    "  ว่าไงน้องเมจิ  มีอะไรเอ่ย "        แซนด์ทักสาวน้อยวัยสิบขวบเสียงใส

                    " ไปเที่ยวกันค่ะ "        

                    " เอ่อ... พี่ตื่นสาย   เดี๋ยวพี่ตามไปนะจ๊ะ "       เธอสารภาพเสียงอ่อย ๆ 

                    " ก็ได้ค่ะ  รีบไปนะคะ "    พูดจบน้องเมจิก็วิ่งตื๋อไปทางที่จัดงาน

                    แซนด์ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการอาบน้ำแต่งตัว  เธอแต่งตัวง่าย ๆ เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นธรรมดา เพราะแค่นี้เธอก็ออกไปเที่ยวได้เหมือนกัน

                    เธอเล่นนู่นเล่นนี่กับเมจิจนเย็นอย่างสดใส ภาพแบบนี้หายไปนานมากหลังจากที่แซนด์รู้ตัวเองว่า ' แอบชอบจุน '  เข้าแล้ว  ทำให้เธอฟุ้งซ่านมากขึ้นจนคิดมากเป็นบางครั้งจริง ๆ แล้วเธอเองก็ไม่ค่อยชอบเด็กผู้หญิงสักเท่าไหร่หรอกเพราะมันน่ารำคาญ แต่ที่เธออยู่กับน้องเมจิได้นานเพราะเมจิไม่งอแง  เอาแต่ใจ หรือพูดไม่รู้เรื่อง  เด็กคนนี้ฟังเหตุผลเสมอ แซนด์กับเมจิพากันกลับเพราะเล่นกันจนเหนื่อยและคิดว่า  ตอนกลางคืนอาจจะออกไปอีก

                    แซนด์กลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี  อย่างน้อยก็มีช่วงเวลาหนึ่งที่ไม่ทำให้เธอคิดถึงภาพบาดตาฉายซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวอย่างเมื่อคืน  เธอควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงอย่างเคยชินแต่กลับหาไม่เจอ เธอเริ่มวิตกจริตอีกครั้ง เพราะน้อยครั้งที่เธอจะลืมของสำคัญแบบนี้ เธอวนหาในบ้านอย่างร้อนใจ ก่อนจะวิ่ง 4x ล้าน ขึ้นไปบนห้องเธออย่างเร่งรีบ  

                    แซนด์กระชากผ้าห่มจากที่นอนอย่างเร็วเผื่อว่าจะเจอตกหล่นอยู่แถวนั้น  แต่ไม่มีเธอค่อย ๆ สงบสติตัวเองแล้วค่อยๆ คิด

                    " โทรศัพท์... โทรศัพท์... "     เธอทวนซ้ำไปซ้ำมาอย่างใช้ความคิด 

                    ( โทร. เข้าก็ไม่ได้เพราะปิดเสียงปิดสั่นไว้หมดเลย  :  เธอบ่นในใจ )

                    " เมื่อวานสอบนี่นา " เหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ เธอรีบพุ่งตัวไปที่กระเป๋าเป้
ของเธอที่เอาไปด้วยเมื่อวานทันที

                    " นี่ไงเจอแล้ว!!  เฮ้อ.. ~  "       เธอถอนใจอย่างโล่งอก  ก่อนจะกดโทรศัพท์ดู
 
                    " 2 ข้อความใหม่? "

                         
                Sms :
    
                      ~  พี่ไปทำงานแล้วนะ  อย่าดื้อล่ะ  แล้วจะรีบกลับ

                                                            P' วิน
                       

                 " กระดาษโน้ตไม่มีเขียนรึไงต้องมาส่ง Sms  ประสาท "    เธอแอบบ่นเล็กๆแล้วเปิดข้อความที่สองดูอย่างอยากรู้

                Sms :

                        ~   ไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้ว  ไว้คราวไหนไปกันนะ
                               พอดีติดธุระ      ขอโทษครับ                            

 / นายจุน :-)

( ติดธุระเหรอ  ไม่จริงหรอกนายไปกับคนอื่นต่างหากฉันรู้ทันนายหรอก ) 

ความคิดหนึ่งดังแทรกขึ้นมาในสมองของแซนด์  ภาพเมื่อวานย้อนกลับเข้ามาในสมองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกครั้ง  วิธีเดียวที่เธอจะกำจัดเรื่องนี้มีอยู่ทางเดียวคือนอนหลับซะในสมองเธอตื้อขึ้นอย่างประหลาด  เธอพยายามข่มตาให้หลับทั้งที่มือยังกำโทรศัพท์ไว้กับตัว

                ( นายทำแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ  ถึงฉันจะเป็นเพื่อน.. แค่เพื่อนนายก็เถอะ )
                เสียงของความคิดนี้เป็นเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยิน  ก่อนที่เธอจะปล่อยโทรศัพท์ให้ไหลลงข้างตัวอย่างกำลังเคลิ้มหลับไปในที่สุด  

                 แต่ ...  นาฬิกาข้อมือของเธอค่อย ๆ เดินช้าลงเรื่อย ๆ จนหยุดเดินไปในที่สุด  เหมือนกับว่าช่วงเวลาช่วงเวลาหนึ่งหยุดเดินไป ...เพื่อให้อีกช่วงเวลาหนึ่งได้เดินแทน 

                 ไม่มีใคร.... แม้แต่ตัวแซนด์เอง... จะรู้ได้... ว่าต่อไปมันจะมีอะไรเกิดขึ้น!!
   

                    @ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - @